لی‌لی

شب بعد

Wed, 23 May 2012 08:30:53 GMT

شب زیر پنجره‌مان، عروس آوردند. هی کل زدند و هی گفتند:"بزن اون دست قشنگه رو..." و :"صدا دستا کمه..." چ خواب بود. پریدم پنجره را بستم که بدخواب‌تر نشود. مردم توی پنجره‌ها ایستاده بودند و با صورت‌های بی‌لب‌خند، بی‌اخم، آتش‌بازی زیر خانه‌ی ما را نگاه می‌کردند. پرده را کشیدم. ماهی‌های آکواریوم سر به شیشه می‌کوبیدند. برای‌شان غذا ریختم. آرام شدند. گفتم:"شما چرا نمی‌خوابید؟" سرشان گرم غذاخوردن بود ،جوابم را ندادند. از سر شب که به خانه آمده بودیم، ذکر "چقدر خسته‌ام" گرفته بودم. چ، بسیار خسته، لب‌خند می‌زد. هرکدام روی مبل خودمان افتاده بودیم. تلویزیون برای خودش زده بود و رقصیده بود و عاشق شده بود و فکر کرده بود که تحریم‌های ایران به‌زودی اثر می‌گذارد و آدم کشته بود و در مورد بغداد گمانه‌زنی کرده بود. فقط نگاهش کرده بودیم. تلاش می‌کردیم خستگی بگذارد بخوابیم. نمی‌شد.

عصرش با دوستانم زده بودیم به شهر. اتوبوس. دود. ساز و آواز اجباری و خاله تو رو به جون بچه‌ت، یه فال می‌خری؟ کتاب‌فروشی، قدیمی بود. فروشنده‌اش قدیمی بود. لِـیلی کتاب‌ کاهی آنتی‌گون را نشانم داد. می‌خندید. من مجسمه شده بودم. ایستاده بودم و به حرف‌های پیرمرد نیمه کج فروشنده گوش می‌دادم. لِـیلی کتاب‌های قدیمی را باز می‌کرد و بو می‌کشید و می‌گفت به. می‌گفت که می‌تواند ساعت‌ها این‌جا باشد و خسته نشود. فکر کردم چه خوب که می‌داند از چه چیزی خسته نمی‌شود. چطور باید بفهمم چه چیزی مرا خوش‌حال می‌کند؟ یک طرف کار می‌کنم، یک طرف جوک می‌گویم، یک طرف فکر می‌کنم، یک طرف فقط خیره‌ام، یک طرف گریه می‌کنم، یک طرف حرف می‌زنم. هیچ‌وقت با همه‌ی خودم زندگی نکرده‌ام. قبل از کتاب‌فروشی، من و لِـیلی توی اتوبوس روبروی هم ایستاده بودیم و او با چشمان بسیار باز، به پیاده‌روهای متحرک خیره بود و من سعی کرده بودم موضوعی برای صحبت پیدا کنم. توی هر بحثی که می‌افتادیم، تهش به گشت ارشاد می‌رسید. بعد هردو ساکت می‌شدیم. تمام می‌شد.

تا صبح یک بچه‌ی غریبه را بغل زدم و از جنگ و مرگ و خون عبورش دادم، تا به شیر آب برسم و دستش را بشورم و او انگشت‌های تپل کوتاه کوچک را زیر آب از هم باز کند و با شگفتی به آن‌ها خیره شود. صبح که شد، یک شاپرک سیاه بالای دریچه‌ی کولر اتاق‌م خوابیده بود و منشی زیر مقنعه‌اش برایم گل‌های کهنه پنهان کرده بود:"بیا. از صبح هی زنگ زدم، نبودی. بذار روی میزت." روز بعدی شروع شده بود، دست بچه کثیف مانده بود و جنگ تمام نشده بود.

...

Sat, 12 May 2012 08:25:44 GMT

چه کم‌رنگ‌ام. چه آن‌طرفم دیده می‌شود. چرا دارم این‌ها را می‌نویسم؟ شک کرده‌ام. سایه‌ام هیچ چیزی را تغییر نمی‌دهد. نکند وجود ندارم؟ مشاورم گفت با کسانی که بچه مانده‌اند، مثل بچه‌ها رفتار کنم. گفت با بچه‌ها چطور رفتار میکنم؟ دلم می‌خواست بگویم خوب، بگویم من بچه‌ها را می‌فهمم، نگفتم. نگاهش کردم. به هیچ چیزی اطمینانی نیست. از کجا معلوم که من همان آدمی باشم که فکر می‌کنم؟ در را باز کردم و بچه‌هایم گـُله به گـُله پشت در افتاده بودند، غرق خون. در را بستم. شوهرم داد زد:"زن، کجایی؟" خیره به قفل در داد زدم:"هیچ‌جا." مشاورم به پایه‌ی مبلی نگاه کرد که من بهش خیره شده بودم و ازم پرسید که آیا حواسم به حرف هاش هست؟ مامان چ گفت که زیتون پرورده هم درست کرده‌ام؟ آفرین. و لب‌خند زد. چ آشکارا خوشحال بود که مامانش از زرنگ‌بودن من درشگفت آمده و توضیح داد که کی زیتون پرورده درست کرده‌ام و تلاش کرد که مادرش مرا دوست بدارد. فکر کردم طفلک زیبای من، چه گیری کرده است، بین دو زنی که دوست‌شان دارد و یکی‌شان همان‌طوری است که همه می‌گویند و باید باشد و سایر زن ها را باید از روی او کپی بگیرند، و یکی‌شان تلخ است و نامریی است و آن‌طوری است که کسی نمی‌خواهدش و مهم هم نیست. شوهرم داد زد:"زن، پس این چای چی شد؟" گفتم:"آقا قربان قدت بروم، آهسته‌تر، نمی‌بینی بچه‌ها خوابند؟" شوهرم داد زد:"ئه؟ پس تا بیدار نشده‌اند بیا ببینم."

بچه‌هام بیدار نمی‌شوند. دیگر نه.

دم در ورودی هم‌کارم گفت:"روزتان مبارک." تشکر کردم و بلافاصله کانم را بهش کردم و فکر کردم اگر ادامه می‌دادم و طبق‌معمول روزهای زن، کار به شوخی می‌رسید و می‌پرسید که چ برایم چی خریده و آیا چ زن‌ذلیل است یا نه، عربده می‌کشیدم و گونه‌های خودم را با ناخن خون می‌انداختم. توی آینه‌ی آسانسور، خودم را خوب رنگ‌آمیزی کرده بودم. پشت چشم‌هام مشکی بود و رژلبم قرمز بود و زیر رنگ خاکستری روزهام له شده بودم. رسیدم. در آسانسوربه روی روز جدید باز شد. بی‌بچه‌هام. خودم را گذاشتم توی آسانسور که به آینه زل بزنم و به هم‌کارها در پشت پارتیشن‌های‌شان سلام کردم، با لب‌خند یکسان تکراری، خشک، عصا قورت‌داده، غم‌گین.

کوچ اول- قشلاق به ییلاق.

Thu, 03 May 2012 07:07:21 GMT

اسب هزارسال پیش بافته‌شده را پشت شیشه‌ی ماشین گذاشتم. از بیرون نگاه کردم و دیدم که مثل کاردستی‌های ایلیاتی است. نمی‌فهمیدم به خاطر حالت چشم‌های غم‌گین بود، یا یال‌های پیچ‌پیچ رنگی. چقدر عقده‌ی رنگ دارم. خانه‌ی عمه بر دامنه‌ی کوه بود. کوچه‌ی کنار خانه کوچه نبود، سرازیری‌ای بود که پله‌پله‌اش کرده بودند. نشسته بودم کنار در خانه‌ی عمه، روی سکو. انگشت‌هام پاهای مردی بودند که دست‌هاش را به پشت گرفته بود و راه می‌رفت. راه می‌رفت. هوا گرم بود. بالای در سقف کوچکی بود که سایه می‌انداخت. صدای بعدازظهر می‌آمد. صدای خواب‌آلودگی بزرگ‌ترها، صدای پشه‌های گرمسیری. دختری که هم‌سن من بود از پله‌ها بالا آمد. موهاش طلایی بودند؟ سبز روشن بودند؟ خاکستری بودند؟ بسیار کوچک بودم و رنگ‌ها فقط چهار اسم داشتند: آبی. قرمز. سبز. زرد. دختر از روبروی من گذشت. عمه در را باز کرد. عمه، صورت سفید بی‌خون بود و اطاعت از شوهر گردن‌کلفت بود و بچه زاییدن بود وسکوت بود و چشم سبز روشن بود و لباس همیشه مشکی بود و آشپزخانه بود. گفت:"پَ بَووم، دردت مِن تِشنی‌م، چی کنی مِـن اَفتو؟" چشم‌های عمه، چشم‌هایی اسبی بودند که بافته‌ام. هزاررنگ، بادامی، غم‌گین.

گفتم:"عمه، یعنی من بزرگ بشم موهام زرد می‌شه؟"دختر هزارپله راه رفته بود. رسیده بود.

گفت:"رودم، تو خوت که اَ همه قشنگ‌تری. بیو تِی خوم بووم."

دستم توی دست عمه، از هزار پسر روی زمین‌خوابیده‌اش گذشتم. روی همه‌شان ملافه‌های پرگل کشیده بود. بغل عمه بوی غذای ظهر می‌داد. عمه در بازدم دومش خوابید. من بیدار ماندم. هی غلت زدم. هی غلت زدم.

یک روز عمه هم مرد. ورثه، گریه‌کردن بی‌صداش را به من دادند. گریه‌اش را تا خانه محکم بغل کردم، از ترس این‌که دزدهای توی خیابان فکر کنند پول است و آن را از دست من بکشند و ببرند. به خانه که رسیدم، دیدم اسب چه غم‌گین است و زندگی چه تلخ و گزنده و خواب‌آوراست. دیدم دختر به بالای پله‌ها رسیده است و از این بالا، شهر مهربان به نظر می‌رسد.

بی ویرایش.

Wed, 02 May 2012 11:18:25 GMT

صدایم از سرما یخ زده. ساکتم. یک اتفاقی دارد می افتد که نمی دانم چیست. صدایم به خودم نمی رسد. چقدر از خودم می ترسم، وقت های سکوت و خستگی و فکر کردن به چیزی که صورت ندارد و کلمه ندارد و رنگ ندارد و نور ندارد. دوباره لال شدم. لال لال.

از روی بام همسایه دیده می شوم.

Sat, 28 Apr 2012 12:21:05 GMT

صبح هم‌کاران گفتند عصبانی هستم؟ گفتم نه، هولم، کارهام روی هم مانده‌اند و دارند تولیدمثل می‌کنند. گفتند پس چرا به خانم هم‌کار پریده‌ام؟ نپریده بودم، از بیرون این‌طور به نظر می‌رسید. مجبور شدم خودم را بچلانم و ازش معذرت‌خواهی کنم. هی رویش را به مغرب کرد و ناز کرد و رویش را برگرداند به مشرق و ناز کرد. دیدم تا او دارد به پیشانی‌اش دست می‌کشد و ابروها را بالا و پایین می‌کند، سه‌بار پشت سر هم گفته‌ام که قصد ناراحت‌کردنش را نداشته‌ام و لطفن مرا ببخشد. دست‌هام را کرده بودم توی جیبم. ناخن‌ام را به رانم فرو کردم که معذرت‌خواهی را بس کنم. گفت که چیزی به دیگران نگفته است که از من ناراحت است. گفتم آن‌اش دیگر به من مربوط نیست، بگوید، نگوید. من باید معذرت بخواهم که می‌خواهم. شد چهاربار معذرت‌خواهی. دست توی جیب آمدم پشت میزم نشستم و فکر کردم چاره‌ای نیست.

افتاده‌ام به خاطره‌گویی. تا خودم را می‌خارانم، می‌بینم که یقه‌ی دو-سه نفر را گرفته‌ام و دارم برای‌شان تعریف می‌کنم که زمان ما، سنه‌ی فلان. نصیحت می‌کنم. می‌گویم به نظر من. می‌گویم اگر من بودم. می‌گویم حالا که نیستم. کم مانده وقت بلند شدن از روی زمین، ناله کنم و دست بگیرم به زانوم. به فکر افتاده‌ام موهام را از ته بزنم و بگذارم سفیدهایی که از بیست سالگی با من‌اند، دربیایند و گور بابای رنگ زدن مو. می‌ترسم پیرتر از اینی شوم که توی این دو سال اخیر شده‌ام. می‌ترسم یک روز از خواب بلند شوم و ببینم تمام است.

این‌جا دارد لو می‌رود، نم‌نمک. بلندگو دستم گرفته‌ام و پشت وانت دارم خودم را داد می‌زنم، توی کوچه‌هایی که وسط‌شان جوی آب ندارد و بچه‌ها تویش گل‌کوچیک بازی نمی‌کنند و پرده‌های پنجره‌ها کشیده است و صورت آدم‌هاش معلوم نیست. چشم‌های روزنه‌های پرده‌ها را می‌شناسم و خوب... راستش... مشخص هست که شکربه‌دهان شده‌ام؟

چشم بی خواب. خواب بی رنگ.

Wed, 18 Apr 2012 08:29:55 GMT

بچه‌م نمی‌خوابد. مدت‌هاست. شب‌ها توی خودم غلت می‌زنم. خواب‌هام پاره‌پاره‌اند. زندگی با همه‌ی تلخی‌اش، افتاده است توی خواب‌هام. توی خواب‌هام آشپزخانه را مرتب می‌کنم، تلویزیون تماشا می‌کنم، با آدم‌ها تعارف می‌کنم، آلبالو می‌خورم. مشاورم می‌گوید که حتمن نرفته‌ام که او برایم دل بسوزاند و بگوید آخ بمیرد برایم. بیدار می‌شوم. این‌همه توی خواب زندگی کردم، تازه شد نیم‌ساعت. کو تا صبح؟ پتو را اگر رویم باشد کنار می‌زنم و اگر رویم نباشد، به دور خودم می‌پیچم. دوباره چشم‌هام را به هم فشار می‌دهم. بالشم مرا دوست ندارد. فکر می‌کنم چرا مهتاب خودکشی کرده است و می‌دانم که خودکشی نکرده و زنده است. برای خودم دلیل ‌می‌آورم. مهتاب نشسته و دلایل مرا گوش می‌دهد. همان‌قدر شق‌ورق هستم که توی زندگی واقعی‌ام هستم. همان‌طوری که مردم قبل از آن‌که بخواهند با من دو کلمه حرف بزنند، با دکمه‌ی یقه‌شان ور می‌روند و فکر می‌کنند. بیست دقیقه خوابیدم. یادم باشد به مهتاب تلفن کنم. بچه را تکان می‌دهم و می‌زنم پشتش. آرام آرام. یک لالایی بلدم که اولش تندتند می‌گویند للللللل و این لللللل به لای‌لای ختم می‌شود. همین را هزاربار می‌خوانم، بقیه‌اش را بلد نیستم. به زبان اجدادم است که جور دیگری حرف می‌زدند و جور دیگری راه می‌رفتند و جور دیگری زنده بودند. زندگی را خودشان برداشتند و خاطره‌ی مرگ‌شان به من ارث رسید. ولم نمی‌کنند. هی روی پیشانی‌ام دارند کوچ می‌کنند. چشم‌هام را به هم فشار می‌دهم و می‌افتم توی یک آواز دیگرشان که دسته‌جمعی می‌خوانند. از این هم فقط یک مصراعش را بلدم:"آق‌لاما باجوم، آق‌لاما..." گریه نکن خواهرم، گریه نکن. برای عروس می‌خوانند. عروسی نیست که، سینه‌ام ترکید، قلب تکه‌تکه افتاده زیر پای دختری که روی اسب گریه می‌کند و می‌رود خانه‌ی بخت و هزار منگوله‌ی رنگی بهش آویزان کرده‌اند. عجب بساطی داریم بابا، چه‌کار کنم؟ چرا نمی‌توانم شب‌ها بخوابم؟ کاش بستنی داشتم، می‌دادم بچه‌ام بخورد، سایه‌های ترس‌ناک روی پرده‌ی اتاق را فراموش کند، بخوابد. مشاورم می‌گوید این رفتار من اعتیاد است. دلم نمی‌خواهد این‌را بگوید، دلم می‌خواهد بگوید آخ بمیرد برایم.

(بدون عنوان)

Wed, 11 Apr 2012 11:12:11 GMT

خانم با رژلب صدفی گفت:"ترس ندارد. چرا بترسم؟ تا گفتند شیمی‌درمانی خودم موهام را از ته زدم. برای این‌که می‌دانم گذراست. پسرم سیزده‌ساله بود که سرطان استخوان گرفت..."

پیرمرد گفت:"مُرد؟" از بالای عینکش به زن نگاه کرد. صورتش بسیار تکیده بود.

زیرچشمی به زن صدفی نگاه کردم. آن دستش را که بهش سرم وصل بود مشت کرد و باز کرد. لب‌خند زد:"نه. زنده است."

پیرمرد گفت:"آها.... خوب خدا را شکر." و سرش را فرو برد توی قرآنی که از همان اول هم داشت می‌خواند. زن صدفی کتاب عرفانی می‌خواند. دختری که روی تخت خوابیده بود، مفاتیح می‌خواند. مامان چ "راز شاد زیستن" می‌خواند. آدم‌های تکیده با سرهای بی‌مو، با چشمان سرخ خیس و اتصال به عالم غیب. زن سیاه‌پوشی که روسری‌اش را تا روی ابروهاش پایین کشیده بود، هیچی نمی‌خواند، خیره به زن صدفی نگاه می‌کرد. چشمانش بسیار بزرگ بودند. گفت:"اما شما موهای‌تان نریخته."

زن صدفی گفت:"نوع داروی من فرق می‌کرد."

زن با چشمان بزرگ گفت:"آخ آخ آخ... یخ کردم. تیر می‌کشد." و رگش را مالید. سرم تند تند می‌چکید. زن با چشمان بزرگ به همه‌مان نگاه کرد و گفت:" الان کچل کچلم."و پوزخند زد.

مامان چ گفت:"آره. من هم. من که موهام مشت‌مشت می‌ریخت." بی آن‌که ببینمش، می‌دانستم الان دارد با دستش نشان می‌دهد که مشت‌مشت ریختن مو یعنی چه. مجله را بستم و دستم را گذاشتم روی رگ محل تزریق داروهای شیمی‌درمانی. یخ بود. گفت:"نه ... سردم نیست." گفتم:"اوهوم... خوب است."

زن با چشمان بزرگ گفت:"من هر روز می‌نشینم و سیر دلم گریه می‌کنم."

گفتم:"این کار را نکنید. سلول‌های مریض را تقویت می‌کنید." و دستم را گرفتم جلوی دهانم که بیشتر حرف نزنم. زن با چشمان بزرگ گفت:"تا گریه نکنم بهتر نمی‌شوم." خواستم بگویم می‌فهمم، زمانی طولانی گریه کرده‌ام، به امید آن‌که بهتر شوم. بهتر نشدم، هیچی چیزی بیرون از من نبود، من با خودم تنها بودم. نبودم.

هیچی نگفتم.

به خانه برگشتیم.

شب برای فهم فاصله ی بین آن چه که از آدم ها می بینم تا آن چه که تصور می کنم باید باشد، تا صبح در بیداری‌هام غلت زدم و در خواب‌هام رو به پنجره‌ی شرقی خانه‌ام، چای دم کردم.

فکر می‌کردم که لاکن این‌طور نیست که من هروقت دلم سخت گرفته است به وبلاگم سر می‌زنم. لاکن همین‌طور است.

تقریبن دیگر دلی نمانده.

شاید تمام شود.

Wed, 21 Mar 2012 11:06:13 GMT

عید شد. شب قبلش تا ساعت دو و سه داشتم تخم مرغ رنگ می کردم. با لاک ناخن. زمانی نقاش بودم. رنگ هام توی انباری زیر تیرتخته ها و لوازم اضافی منزل مان گم شدند. خواهرم گفت اگر لاک مخصوص طراحی ناخن داشتم راحت تر بود. نداشتم. هی روی تخم مرغ به سختی نقش های تکراری زدم و هی فکر کردم چقدر سمبلیک که رنگ هام توی انباری گم شده اند و چه قدر سمبلیک زندگی توی چشمم فرو رفته است و از آن ورم بیرون زده است. خواهرم روی تخم مرغ انگلیسی نوشته بود. گفت تخم مرغی که رنگ کرده، چقدر زشت شده است. گفتم به نظرم زشت بودن اشکالی ندارد. خوابیدم، بیدار شدم ، سال تحویل شد. عکس های سال تحویل را که دیدم، فکر کردم نظرم در مورد زشتی عوض شده است. فکر کردم چقدر ورم کرده ام. هی روی خودم لایه های چربی کشیده ام که کسی مرا نبیند، هی بیشتر دیده می شوم. فکر می کردم شکل دیگری هستم. وقتی خودم را توی آینه و عکس ها و صحبت های تلخ دیگران می بینم یکه می خورم. دست هام حداکثر به پیاز آغشته اند. روابط عمومی ام مرهون گذشت های دیگران است. توی خانه کار کردنم پیدا نیست، ولی غرزدنم به جاست. برد بینش ام از یکی دو متر فراتر نمی رود. توی محل کار علنن از همه کم تر حقوق می گیرم. فکر کردم حق با آدم هایی است که مستقیمن یا تلویحن به من می گویند که چقدر بی لیاقت، چاق، بداخلاق، خودخواه، غرغرو و احمق هستم. فکر کردم چرا یک عمر است که دارم مقاومت می کنم؟ چرا دفاع می کنم؟ چه اهمیتی دارد؟ دلم می خواهد این جمعه که شد، یک تظاهرات یک نفره ی خودجوش راه بیندازم. توی خیابان ها بچرخم و پرشورشعار بدهم که حق با همه است. ممکن است آن وقت همه از من بیرون بکشند؟ بعد از این روشنگری، بروم کنار یخچال آشپزخانه ی کودکیم قایم شوم. همان جایی که وقتی کتک می خوردم قایم می شدم و برای دل خودم، برای این که این همه بچه ی بدی بودم، گریه می کردم تا خوابم ببرد. شاید خوابم برد، ها؟

تئاتر

Sat, 10 Mar 2012 11:08:53 GMT

پاهام ورم داشتند. مـ.دونا چطور توی کنسرت‌هایی که می‌دهد، چهار ساعت با کفش پاشنه‌بلند می‌رقصد؟ کف پاهام داشتند تاول می‌زدند. هر چه می‌رقصیدم و با دست‌های بالابرده می‌خواندم، آن وجدی که باید اتفاق بیفتد نبود. مردمی که نمی‌شناختم، از عروسی برادرم خوشحال‌تر از من بودند و مرا راه نمی‌دادند. زمین زیر پاهای‌شان می‌لرزید. چندبار خواستم با برادرم یا عروس برقصم. نشد. به مرکز آن جمع شوریده‌ی سماع‌کننده نمی‌رسیدم. همان کنارها کمی دست زدم و کمی خودم را تکان‌تکان دادم و جیغ کشیدم. نُچ. شادی مرده است. برگشتم پیش سن‌بالاها نشستم که یکی در میان عصا دست‌شان بود و غر می‌زدند که رقص‌نور سرشان را درد آورده و چرا شام نمی‌دهند و چرا سوز می‌آید و چرا این‌همه تاریک است و آدم نمی‌بیند این‌ها چطوری دارند می‌رقصند و این‌که رقص‌های قدیم اصول داشت و آهنگ‌ها معنی داشت و حالا چی؟ هی بپر‌بپر می‌کنند و هرچی گوش می‌دهی، هیچ.هیچ. ابلهانه لبخند می‌زدم. "چ" سرش روی میز بود. زیاده‌روی کرده بود. همه مثل هم‌ایم.

نزدیک صبح افتان و خیزان، عروس را به خانه‌شان رساندیم. مادرعروس به من گفت:"شما شب می‌خواید این‌جا بخوابید؟" مغزم را خاموش کرده بودم و نمی‌فهمیدم چرا فکر می کند که ممکن است شب آن‌جا بخوابم و چندثانیه طول کشید تا از نگرانی چشم‌هاش بفهمم چه می گوید و چقدر ته همه‌چیز مهوع است. خنده‌ام گرفت. مشاورم گفت چرا هیچ‌وقت نمی‌خندم، مگر وقتی که بخواهم زندگی خودم را مسخره کنم؟ به عروس گفتم:"سریع برید کارتون رو تموم کنید، خوابم میاد، می‌خوام برم." مادرعروس نمی‌توانست بفهمد دارم شوخی می‌کنم و نزدیک بود بترسد، یا عصبانی شود. برایش توضیح دادم که خبرم می‌خواستم بخندیم، جوک است. همه خندیدیم و سعی کردیم معصومانه به هم نگاه کنیم، توی چاه مستراح.

به خانه برگشتم که نمی‌شناسم‌اش. معمولن مهمان‌های من قبل از من توی خانه هستند. سلام و علیک و احوال‌پرسی. مامان "چ" گفت آیا پکرم؟ خندیدم. چرا پکر باشم؟ برای مهمان‌ها ازعروسی تعریف کردم که چقدر شاد بوده و چقدر رقصیدم و چه خواهرشوهر خوبی هستم و با صدای بلند خندیدم. بسیار خسته بودم. از این‌که خانه‌ام خانه‌ی من نیست، از این‌که مهمان‌ها اخبار درون کمدها و کشوها و فریزرم را بهتر از من می‌دانند، از این‌که کتاب‌هایم گم شده‌اند و توی قفسه‌ی کتاب دستمال کثیف پیدا می‌شود، از این‌که لیوان چایم دست مهمان‌ها می‌چرخد، از این‌که باید برس مویم را پنهان کنم، از این‌که روی بالش من می‌خوابند، از این‌که جعبه ی جارو برقی تازه ای که خریده‌ایم، هنوز وسط هال ول است و خانمی که در طول زندگی‌ام فقط دوبار دیده‌امش، روبرویش نشسته است، از این که لباس‌های بی‌شماری که از لباس‌شویی درآورده‌ایم، روی شوفاژها پخش هستند، از این‌که یک‌روز بیشتر نشد پدر و مادرم را ببینم، از این‌که باید لب‌خند بزنم وجزییات زندگی آدم‌هایی را که کوچک‌ترین اهمیتی برای من ندارند، با وسواس و دقت گوش کنم، آن‌هم وقتی نمی‌دانم حال خودم چطور است... فکر می‌کردم گرداندن این زندگی قبیله‌ای پیچیده که همه چیزمان توی هم قاطی است، کی قرار است تمام شود؟ کجا باید فرار کنم؟ به خودم گفتم بهتر است خجالت بکشم، چه حرف‌هایی را دارم با خودم می‌زنم، وقتی یک‌نفر دارد توی خانه‌ام با سرطان می‌جنگد. توی من، یک آدمی که صدایش را تا حالا نشنیده بودم هنوز زنده مانده بود. گفت:" پس من چی؟ من هیچ‌وقت حقی نداشته‌ام؟ همیشه دیگران؟ من از کی باید زندگی‌ام را شروع کنم؟" و خودش را بغل کرد و گریه کرد. گفتم گریه نکن بچه‌اکم، بخواب، بخواب. لالالالالالا... شششششش.

بیدار شدم. چشم‌های "چ" داشتند مرا نگاه می‌کردند. نمرده بودم. به طرف پنجره برگشتم. دوباره روز بود.

اسب می بافم.

Tue, 28 Feb 2012 07:08:10 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی